Persoonlijk leiderschap of persoonlijk lijderschap?

Hoe leef jij jouw leven? Heb jij het gevoel dat je op alle vlakken van je leven zelf de leiding hebt. Of heb je het idee dat je op 1 of meerdere vlakken van je leven aan het ‘lijden’ bent?

Heb jij zelf de regie over de mensen met wie jij je graag wil omringen, of word je voor je gevoel een beetje geleefd, door bijvoorbeeld sociale verplichtingen.

Heb jij zelf de regie over je financiën en weet jij wat je moet, mag en kan doen om het goed te hebben of heb je het gevoel dat je voor een dubbeltje geboren bent en nooit een kwartje zal worden, waardoor de echte acties uitblijven?

Heb jij zelf de regie over je liefdesleven, de hoeveelheid liefde die je geeft en ontvangt, of heb je het gevoel dat het jouw karma is om altijd maar dezelfde fouten mannen aan te trekken, omdat iemand daar boven op een wolk dat ooit zo voor jou bepaald heeft 😉

En wat te denken van je werk …. Heb jij het gevoel dat je zelf de leiding hebt over bijvoorbeeld je werkdruk of overkomt de werkdruk jou? Vooral dit onderwerp is denk ik wel van enorm belang gezien het feit dat het aantal burn-outs de laatste jaren steeds meer is toegenomen.

En vaak hoor ik ook om mij heen dat dit de ‘schuld’ van de organisatie is, van het bestuur, van het management, van de (zorg)sector waarin je nu eenmaal werkzaam bent … En we klagen er soms wat op los, in de hoop dat dat helpt ….

Maar weten we diep van binnen allemaal niet heel erg goed dat je nooit een ander kan veranderen, maar slechts jouw reactie op die ander ……

Want ben eens heel eerlijk naar jezelf.

Ook al wordt er vanuit je werk gevraagd dat je op een bepaald tempo werkt of onder bepaalde omstandigheden werkt? Wie heeft uiteindelijk de leiding over de beslissing of dit goed voelt en haalbaar is ja of nee? Jij of die ander?

Wie bepaald jouw grenzen? Jij of die ander?

Wie is de enige persoon die een ‘nee’ uit kan spreken tegen dat wat niet langer goed voelt, maar daardoor wel een ‘ja’ uit kan spreken tegen dat wat wel goed voelt. Jij of die ander?

Wiens angsten zijn het dat je niet goed genoeg zou zijn, tekort schiet, faalt, op het matje geroepen wordt, ontslagen wordt, relaties verbroken worden als je aangeeft dat alles je boven je hoofd groeit of dat zaken niet langer goed voelen? Die van jou of van de ander?

En wie kan die angsten onder ogen zien en er mee dealen, op zo’n manier dat ze verdwijnen en jij in plaats vanuit angst juist vanuit zelfliefde keuzes kan maken? Jij of die ander?

Wie maakt überhaupt uiteindelijk de keuzes in jouw leven? Jij of die ander?

En wiens stem hoor je nu eigenlijk echt, waardoor je die keuzes juist niet durft te maken en kiest voor ‘lijderschap’. Ik kan je vertellen, het is niet de stem van jou zelf, maar het is de stem van de ander ….

De ‘stem’ van al die mensen, situaties, ervaringen die jou ooit gevormd hebben, waardoor jij bepaalde overtuigingen over jezelf en de wereld hebt gecreëerd en besloten hebt om deze vanaf die tijd als waarheid te omarmen.

Want ‘lijderschap’ is echt een keuze. Jij creëert jouw wereld door de manier waarop jij naar de wereld kijkt en de betekenis die jij daaraan geeft. En die manier van kijken is echt aangeleerd!

Jij creëert jouw leven door middel van jouw mindset, jouw emoties en jouw gedragingen en de enige die daar controle over heeft dat ben jij …

En natuurlijk begrijp ik het als ik mensen hoor zeggen dat ze niet aan durven te geven dat de limiet bereikt is voor wat betreft de draagkracht binnen hun werk, juist te midden van een reorganisatie, omdat ze bang zijn dan hun baan te verliezen. En ik snap het ook als mensen binnen een relatie niet goed aan durven te geven waar hun grenzen liggen uit angst dat hun relatie dan op losse schroeven komt te staan, of een vriendschap .. Maar wat denk je wat er gebeurd als je langere tijd over je eigen grenzen heen blijft gaan. Dan verlies je uiteindelijk iets wat nog veel waardevoller is, namelijk jezelf.

Persoonlijk leiderschap, wat in mijn ogen start bij zelfliefde, betekent niet dat je gewoonweg maar halsstarrig nee tegen moet zeggen tegen alles wat niet goed voelt. Het betekent ook niet dat je nooit meer een tandje harder mag rennen omdat het voor dat moment binnen de organisatie even nodig is. Het betekent ook niet dat je als een olifant in een porseleinen kast maar vanuit egoïsme over iedereen heen walst omdat jij, in jouw ogen, de enige bent die er toe doet.

Maar het betekent wel jezelf serieus nemen, voelen waar jouw behoeftes liggen, voelen vanuit welke waarden jij wil leven, voelen waar jouw ogen van gaan stralen, je grenzen aangeven wanneer dat nodig is en vanuit die positie zoeken naar een middenweg, een win-win situatie, waarin het beste van jou ook altijd zal leiden tot het beste voor die ander …