Wat waren de keerpunten in jouw leven? En welke waarheid ben jij daardoor gaan omarmen?

Toen jij geboren werd, als baby, kende je geen schuld- en schaamtegevoelens. Er was geen angst om te falen of het niet goed te doen als baby. Je had geen minderwaardigheidsgevoel, je had niet het gevoel iemand tot last te zijn als je heel hard begon te krijsen omdat je honger of dorst had en je geneerde jezelf in het geheel niet als de hele kamer mee kon genieten van de geur van jouw volle luier ;-). Je durfde er gewoon volledig te ZIJN! 

Sterker nog, je mocht er gewoonweg ZIJN, een mooi klein puur wezentje, vol licht en liefde … 

En met een beetje geluk ben je in een heel fijn en warm nest terecht gekomen waar je gestimuleerd werd om het leven te ervaren, om fouten te maken en daarvan te leren, in liefde en zonder oordeel. 

Met een beetje geluk heb je in je leven tot op heden enkel en alleen maar mensen ontmoet die het beste met je voorhebben, die je liefhebben en van je houden, precies zoals je bent, met al je mooie en je minder mooie kanten. En die je altijd hebben laten weten hoe dankbaar ze zijn dat jij hier bent. 
En nog veel belangrijker, hopelijk heb je dat ook zo kunnen voelen en ervaren …. 

Als je echt geluk hebt gehad dan waren jouw behoeftes belangrijk, mochten ze er zijn en werd er gehoor aan gegeven. En daar waar dat laatste niet mogelijk was, werd je op zijn minst serieus genomen, hoe gek je verlangens, je wensen en je dromen ook waren. Met een beetje geluk is je altijd geleerd om in je dromen te blijven geloven. Omdat je geleerd hebt dat alles in het leven wat je echt vanuit je hart wenst haalbaar en realiseerbaar is …. 

En het ultieme geluk zou misschien wel zijn geweest dat je vanaf je geboorte in een gezin zou zijn opgegroeid waar je ouders je geleerd zouden hebben dat jij je eigen werkelijkheid creëert. En dat ‘the sky’ niet ‘the limit’ is, maar dat er gewoonweg geen ‘limit’ bestaat. Alles wat jij wenst kan waarheid worden, mits jij jezelf daar vanuit je hart echt op af kan stemmen, zonder ruis op de lijn … 

Dan zouden de gesprekken aan tafel ‘s-avonds niet gaan over onbenulligheden als wat andere mensen wel niet van je moeten denken als je een bepaalde keuze maakt, dat je een bepaalde studie maar beter niet kan kiezen omdat er in die beroepsgroep geen toekomstperspectief zit, dat je maar normaal moet doen omdat je dan al gek genoeg doet en dat rijkdom en succes maar voor weinig mensen zijn weggelegd. 

En nog zo’n mooie dat je haast bijna moet kiezen tussen gelukkig zijn in de liefde of gelukkig zijn in het spel. En dat als alles tegenzit in het leven je gezondheid nog het allerbelangrijkste is. Als je gezondheid op orde is, durf dan nog maar eens iets anders te wensen. Stel je voor dat je het allemaal zou hebben. Geld, liefde en een lekker en gezond lijf ;-). Schande, ronduit schande ;-).

Als je zoveel geluk hebt gehad als hier bovenstaand beschreven, dan heb je denk ik die puurheid, dat licht en die liefde van jezelf als pasgeboren baby weten te behouden en van daaruit je mooiste leven dat maar mogelijk is gecreëerd. Dan leef je nog steeds compleet zonder schuld, schaamte en angst, je volledige potentieel waarmakend, dag na dag. Maar heel eerlijk gezegd, ik betwijfel het … 

Ergens op jouw tijdlijn en net zo goed op die van mij, hebben er gebeurtenissen plaatsgevonden die jouw beeld van jezelf en de wereld hebben verandert. Een enkele situatie, een enkele opmerking, een enkel voorval, en jij hebt daar een betekenis aan gegeven. Een volgende gebeurtenis, een volgende opmerking, een volgend voorval, en jij hebt daar wederom betekenis aan gegeven. 

En vanuit de waarheid die jij op dat moment bent gaan omarmen ben jij je leven verder vorm gaan geven. Vanuit die gedachten die je omarmd hebt, kwamen er bepaalde gevoelens, van schuld, schaamte en angst. Gevoelens van tekortkoming, niet goed genoeg zijn, wensen die vast onmogelijk zijn, die in ieder geval niet voor jou zijn weggelegd. 

En vanuit die nieuwe gedachten over jezelf en de wereld en de daarmee samenhangende gevoelens ben jij ook ander gedrag gaan laten zien. Niet meer het gedrag van dat mooie pasgeboren baby’tje dat volledig aanwezig durfde te ZIJN. Niet meer het gedrag van dat pasgeboren baby’tje dat compleet zichzelf durfde te ZIJN. Niet meer dat gedrag van dat baby’tje dat nog durfde te ‘krijsen’ zodat behoeftes vervuld zouden worden. Omdat dat gewoonweg je bestaansrecht is, een logisch gevolg van het feit dat je hier mag ZIJN.

Toen was het: krijs en het wordt gegeven.
Nu nog steeds is het: vraag en het wordt gegeven.

Maar het probleem is dat we niet meer durven te vragen en als we heel voorzichtig of soms vanuit volledige wanhoop wel durven te vragen, dan durven we er soms niet meer in te geloven. 

Dus kijk eens naar jouw tijdlijn. Kijk eens naar de keerpunten, de kruispunten, waarop jij gevormd bent in het leven en aanschouw die mensen, die gebeurtenissen en die voorvallen eens vanaf een afstand. En kies ervoor om de waarheid die je vanaf dat moment over jezelf en je leven aan bent gaan nemen te herschrijven. 

Gewoonweg door er opnieuw naar te kijken en de waarheid die je vanaf dat moment bent gaan omarmen te toetsen op de vraag ‘Is het waar?’ 

Of mag je vanaf dit moment ook een nieuwe waarheid gaan omarmen en de oude loslaten.
Gewoonweg terugkeren naar wie je bent door gewoonweg weer te ZIJN en te weten en te voelen dat dat alles is wat je hier te doen hebt op aarde. 

Gewoonweg jezelf ZIJN en daarmee voor een prachtige raking zorgen op de wereld, bij eenieder die je op je pad ontmoet. Net zoals op het moment dat je geboren werd ….