Leef jij jouw ‘true colors’?

Over 2 weken word ik 46. Normaal doen leeftijdsgetallen mij niet zo veel, maar de leeftijd van 46 is wel een getal geweest waar ik het afgelopen jaar met enige regelmaat aan gedacht hebt. 

Omdat er een aantal mensen die mij heel dierbaar waren, maar ook een vrouw die de mensen waar ik van hou heel dierbaar was, slechts 46 jaar oud mochten worden. 

En nu word ik 46 en spookt die leeftijd toch af en toe door mijn hoofd. Met een vraag die eenieder zich wel eens zou mogen stellen, namelijk wat als het hier stopt … 

Heb je dan alles uit het leven gehaald? Heb je dan echt alles gedaan wat je zo graag had willen doen? Mee had willen maken? Kijk je dan terug op een leven waarin je echt genoten hebt? Een leven waarin je echt volledig jezelf hebt kunnen, mogen en durven zijn? Keuzes hebt gemaakt die echt volledig vanuit je hart kwamen?

In alle eerlijkheid … Ik kan toch echt niet volmondig op iedere vraag met een ‘ja’ antwoorden. 

Vorig jaar vierde ik mijn verjaardag in de lucht. Ik was letterlijk los van de grond, we vlogen die nacht terug vanuit Turkije naar huis. Vlak voor die vakantie had ik na 10 jaar mijn baan in loondienst losgelaten. En pas na die stap werd duidelijk voor mij dat ik mijn bestaanszekerheid onbewust ontleend had aan mijn werk, mijn opleiding en de schijnzekerheid dat zolang ik een baan had ik ‘veilig’ was. Daar boven in de lucht was ik letterlijk los van de grond. Had ik voor mijn gevoel letterlijk het laatste stukje losgelaten waarin ik niet naar mijn hart gewandeld was. Het ging daar boven in de lucht om vertrouwen. Vertrouwen in de piloot, maar nog veel belangrijker, vertrouwen in mezelf en vertrouwen dat als ik trouw zou blijven aan mezelf de rest als vanzelf zou volgen. En zo is het ook gegaan. 

En nu, bijna 46 jaar oud, vroeg mijn man vorige week wat ik wilde hebben voor mijn verjaardag. Ik zou het niet weten. Alles wat ik mijzelf maar kan wensen heb ik. De liefde van mijn leven, prachtige kids met aanhang, een thuis, lieve vrienden, ik doe alleen maar dingen waar ik van geniet en het allerbelangrijkste, een gevoel van vrijheid. Omdat ik continu kies voor dat wat goed voelt voor mij en daar naar handel. 

Maar leef ik mijn true colors? In alle eerlijkheid … nee. Ook ik kan, mag en durf soms nog niet volledig mezelf te zijn. Ik verpak mijn waarheid soms ook nog een beetje omdat ik in gesprekken met mensen merk dat ik een andere zienswijze heb. Omdat ik lang dacht dat ik anderen daar zich niet ongemakkelijk bij wilde laten voelen, maar dat het eerder andersom is, namelijk dat ik mij er ongemakkelijk bij voel. Omdat ik nog steeds niet 100% voor mijn true colors ga staan. 

Dus dit jaar geef ik mezelf een cadeau. Namelijk nog meer zelfliefde. De toestemming om echt volledig in mijn authentieke zelf te gaan staan. Los van verwachtingen van anderen, los van het oordeel of de mening van anderen. Vanuit echte vrijheid, dit jaar niet in het vliegtuig maar gewoon op Nederlandse bodem, met grond onder mijn voeten, geaard en gegrond bij mezelf!

In volledig vertrouwen dat het veilig is om helemaal mezelf te zijn. Omdat dat de enige manier is om zelf mijn true colors neer te zetten, omdat ik slechts dan andere vrouwen kan raken en inspireren om hetzelfde te doen. 

Dus vraag jezelf in alle eerlijkheid eens af … 

Doe jij alles wat je zo graag zou willen doen?
Maak jij echt continu keuzes vanuit je hart?
Kan, mag en durf jij volledig jezelf te zijn?
Los van verwachtingen, van meningen, van oordelen?
Vrij van angst, schuld of schaamte?
Hou jij echt oprecht van jezelf als je in de spiegel kijkt?
En durf jij te gaan staan voor jouw waarheid?

Ik wens jou toe dat je in alle eerlijkheid deze vragen durft te beantwoorden. Maar nog meer wens ik je de moed toe om te gaan handelen naar je antwoorden … ❤️

En mocht je het soms lastig vinden, je staat er niet alleen in …