Over mij
Kiezen is zelden het moeilijkste
Het zijn het wachten en het dragen die het zwaar maken.
Veel vrouwen voelen dat er iets in hun leven anders mag.
Niet omdat iemand dat tegen ze zegt.
Maar omdat ze ergens vanbinnen merken dat ze blijven twijfelen, uitstellen of zich aanpassen.
Soms gaat dat over een relatie.
Maar net zo goed over werk, een droom die blijft liggen of een keuze die al langer voelbaar is.
Niet omdat ze niet weten wat ze willen.
Maar omdat kiezen vaak betekent
dat ze iets vertrouwds moeten loslaten.
En precies daar begint mijn werk.
Wanneer kiezen spannend wordt
In mijn eigen leven heb ik meerdere momenten gekend
waarop ik voelde dat er iets mocht veranderen.
Niet omdat alles verkeerd was.
Maar omdat ik diep vanbinnen voelde dat het anders kon.
En vaak merkte ik achteraf hetzelfde.
Niet de keuze zelf was het moeilijkst.
Het was de fase ervoor.
Het twijfelen.
Het wachten.
Het blijven dragen van iets
wat eigenlijk niet meer van mij was.
Wat ik later steeds opnieuw ontdekte, is dit:
Het hoe laat zich vaak pas zien nadat je kiest.
Een belangrijk moment in mijn eigen leven
Een van die momenten ontstond
toen ik besloot opnieuw contact te zoeken met mijn ouders.
Dertien jaar lang had ik geen contact met hen.
Mijn jeugd was niet eenvoudig.
Maar na al die jaren voelde ik dat ik dit hoofdstuk voor mezelf wilde afronden.
Op oudjaarsdag nam ik contact op met mijn vader.
Een paar dagen later kwam via mijn broer het antwoord.
Ze wilden geen contact meer.
Ze wilden het verleden niet opnieuw openen.
Voor de tweede keer in mijn leven voelde ik die afwijzing.
Maar dit keer gebeurde er iets anders.
Voor het eerst liet ik mezelf voelen
wat ik jarenlang had weggedrukt.
De boosheid.
Het verdriet.
En daarna gebeurde er iets onverwachts.
Rust.
Het moment waarop wachten stopt
In dat moment viel er iets weg.
Ik hoefde niet langer te wachten
of het ooit nog goed zou komen.
En ik hoefde ook niet meer te dragen wat eigenlijk nooit van mij was geweest.
Hun keuzes waren van hen.
Ik had mijn hand uitgestoken.
Die werd niet aangenomen.
Maar voor het eerst voelde ik ook dat ik niet langer verantwoordelijk was voor hun pijn, hun verleden of hun onmacht.
Ik liet het los.
Wat er daarna ontstond
Na dat moment gebeurde er eerst… niets.
Het leven ging gewoon door.
Tot er na een paar weken iets begon te bewegen.
Binnen korte tijd ontstonden mijn eerste ebooks:
Van wachten naar kiezen
Blijven zonder te dragen
En terwijl ik verder schreef, begon ik iets te herkennen.
Niet een probleem.
Maar een patroon.
Een patroon dat ik vaker had gezien in mijn eigen leven
en ook bij vrouwen met wie ik werkte.
Het WDKL-model
Toen ik daarop terugkeek, zag ik steeds dezelfde fases terugkomen.
Wachten
Twijfelen, uitstellen en hopen dat iets vanzelf duidelijk wordt.
Dragen
Verantwoordelijkheid nemen voor situaties of relaties die eigenlijk wederkerig horen te zijn.
Kiezen
Het moment waarop je besluit
dat het anders mag.
Leven
De beweging die ontstaat
wanneer je jezelf serieus neemt.
Zo ontstond het WDKL-model.
Veel vrouwen herkennen hun eigen proces meteen wanneer ze deze vier fases zien.
Niet omdat het ingewikkeld is.
Maar omdat het precies benoemt
wat ze vaak al zo lang voelen.
Waar mijn werk echt over gaat
Mijn werk gaat niet alleen over relaties.
Relaties zijn vaak alleen de plek waar het zichtbaar wordt.
Maar waar het werkelijk over gaat is iets anders.
Zelfverlating.
Het moment waarop een vrouw zichzelf langzaam begint aan te passen aan haar leven.
En dat zie je niet alleen in relaties.
Je ziet het ook in:
werk
vriendschappen
familie
levenskeuzes
Sommige vrouwen wachten in relaties op duidelijkheid.
Anderen wachten in hun werk op erkenning
of op het juiste moment om iets nieuws te beginnen.
In vriendschappen dragen ze soms de verbinding.
En in families dragen ze jarenlang de sfeer.
Niet omdat ze zwak zijn.
Maar omdat ze geleerd hebben
verantwoordelijkheid te nemen.
Tot er een moment komt waarop ze voelen:
dit kan anders.
Mijn werk met vrouwen
Ik ben Danielle Gevers,
identiteitscoach voor vrouwen die zichzelf verlaten in relaties, werk en levenskeuzes.
Met Zijzelf help ik vrouwen zien
waar ze nog wachten.
Waar ze dragen.
En waar ze diep vanbinnen eigenlijk al voelen
dat het tijd is om te kiezen.
Niet door antwoorden te geven.
Maar door zichtbaar te maken
wat er al onder de oppervlakte aanwezig is.
Wanneer dat helder wordt, ontstaat er ruimte.
En na kiezen ontstaat vanzelf weer beweging.
Mijn achtergrond
Naast mijn werk met Zijzelf werk ik al jaren binnen de GGZ.
Ik werkte negen jaar bij de verslavingsreclassering
waar ik onder andere werd opgeleid tot gedragstrainer.
Daarna ging ik werken als praktijkondersteuner GGZ,
een functie die ik inmiddels al zeven jaar vervul.
Daar begeleid ik mensen bij psychische klachten,
psychosociale problemen en trauma.
Na mijn HBO-opleiding psychologie volgde ik daarnaast verschillende opleidingen in EMDR.
Steeds weer raakt het mij wanneer mensen na jaren van vasthouden aan trauma weer beweging voelen ontstaan.
Het laat zien hoeveel kracht er in mensen zit.
Naast psychologie verdiep ik mij al jaren in persoonlijke ontwikkeling, bewustzijn en de rol die identiteit speelt in ons leven.
Ik geloof dat er vaak veel meer mogelijk is dan we denken.
Maar dat onze identiteit uiteindelijk bepaalt
welke keuzes we maken —
en daarmee ook de werkelijkheid die we ervaren.
Mijn leven buiten mijn werk
Na een periode als alleenstaande moeder met verschillende relaties die uiteindelijk niet bleken te passen, kwam er een moment waarop ik besloot mezelf niet langer te verlaten en voor
mezelf te kiezen.
Niet lang daarna ontmoette ik mijn man.
Mijn beste maatje.
Drie jaar later trouwden we op Aruba.
Samen vormen we met onze kinderen en kleinkinderen
een rijk en mooi gezin.
Naast ons gezin is mijn leven met veel andere mooie dingen gevuld.
Ik sport veel, breng graag tijd door met vrienden, ga graag naar de sauna en geniet van vakanties naar de zon.
Sporten, vrijheid en persoonlijke ontwikkeling zijn voor mij belangrijke waarden in het leven.
Waarom ik dit werk doe
Met Zijzelf help ik vrouwen zien
wat ze diep vanbinnen al weten —
maar nog niet durven kiezen.
Niet omdat het moet.
Maar omdat er vaak meer mogelijk is dan we denken
wanneer we stoppen met wachten en dragen
en beginnen met kiezen.
“Misschien herken je jezelf in wat je hier hebt gelezen.
Dan is de volgende stap niet meer wachten,
maar ontdekken waar kiezen weer mogelijk wordt.”
dat het anders mag